Als woorden soms genoeg waren..

Want wat ben ik lang weggeweest. Beschamend lang. Waar ik precies aan het rondhangen was vind ik zelf ook een verdomd goede vraag. Ik ga voor een mix tussen nachtelijke feestjes, je pyjama als een compleet huis zien en ja, ook ik moest me toegeven aan het doen van nuttige dingen.

Nuttige dingen brengen je ergens, in ieder geval, dat is de bedoeling uiteraard. Mij liet het landen oversteken, culturen overgaan, grenzen verleggen. Een kleine twee weken geleden heb ik Nederland verruild voor Malta. Mijn lesrooster is veranderd in een stage van vijf maanden als Wedding Planner, wat mijn ‘schoolbank’ praktisch gezien overal en nergens maakt.

Mijn bed, wat bestaande is uit vele malen rondjes ijzer en een lapje stof, doet prima zijn werking. Dan wel niet als bed, maar het moet vast érgens goed voor zijn. Bij elke (kleine) wilde woel of draai springt de veer enthousiast mee, waarschijnlijk om mijn rug te laten weten dat ze er ook gewoon gezellig bij zijn. Kleine feestmonsters. Evenals de koude, gele douche die je viezer laat voelen dan schoon; je eerste appartement is niet altijd een feest. Gelukkig hebben we een voorraad aan feestkaarsjes voor als de stroom weer eens uitvalt. Sfeer moet je zelf maar (noodgedwongen) maken.

Het is nu waarschijnlijk wel duidelijk dat ik de Maltezen niet de hemel in prijs over lijfvriendelijke bedden, fijne douches en stroom waar je trots op kan zijn. Wat ze daar in tegen wel kunnen, en wat me daarbij ook zeer kleine-meisjes-achtig gelukkig maakt, zijn de lieflijke kerstlampjes die flikkeren in de Maltese straten. Zuinig kennen ze hier niet. Het woord weinig staat al helemaal niet in het woordenboek. Elk lampje dat ik zie, verzacht de pijn van het feit dat ik geen sneeuw zal zien deze winter. Maar hey, een zonnebril dragen met Kerstmis heeft ook zo zijn charmes, toch?

large

Dus, hoe erg gaan jullie genieten van je warme douche vanavond?

Time for a pink wednesday

Een paar weken geleden kon het brein (of meerdere ‘masterbrains’) achter de populaire film Mean Girls genieten van een zoetig gebakje. Uiteraard roze. De film bestond namelijk tien jaar. Oh jawel, de tijd vliegt. En hoé.

In deze tien voorbijgaande jaren moet ik jullie bekennen dat ik deze film iets té vaak gezien heb. Ik ging maar door. Het woord stoppen kende ik niet. Mijn DVD-collectie (of waren het nog de videobanden?) was toen bij lange na niet zo uitgebreid als nu en ik vond het geen probleem hem zo vaak te bekijken dat ik de teksten zowat uit mijn hoofd kende. Als er plotseling een schoolmusical van was gekomen en er moesten acute audities worden gedaan, kon ik mezelf zeker inschrijven. Voor welke rol dan ook. Of de acteerkunsten een beetje meewerken, is natuurlijk weer een andere vraag.

Als jonge spruit vond ik het heerlijk om naar de ‘Teen Drama’ te kijken. Zo nieuwsgierig dat ik was, beleefde ik het leven als echte tiener maar al te graag door hun roddels, de zoektocht naar de beste beauty producten en groeiende kledingmaten. Gewoon, lekker op de bank met een onschuldig glaasje cola en een bakje chipjes. Mean Girls is al heftig genoeg.

Om even in de sferen te komen, deel ik de leukste fragmenten uit Mean Girls. Trainen met die lachspieren, de zomer staat voor de deur!

large-6large-7large-10large-13large-19large-17large-18large-21large-22

Kunnen jullie stiekem ook nog zo genieten van Mean Girls?

De heilige Paas Mannen met een hoofdletter M

Ik kon mezelf bijna geflambeerd op het Paas menu zetten  vandaag. Ik stond namelijk dit weekend in de fik. Vuur. Sensatie. Bosbranden waren er niets bij (oké, dat was weer iets te overdreven, Lot.) Hoe ik het voor elkaar kreeg is me nog steeds een groot raadsel. Iets met kaarsen aansteken en je haar er blijkbaar in laten hangen. Dat zal het geweest zijn. Hetgeen wat ik wél weet, was dat ik mijn haar plotseling in vlammen zag opgaan. Wauw. Ja, dat was nog eens een spannende Paas viering. Iets wat leek op een vluchtige zwaai doofde het vuur in mijn haren. En alhoewel er een hoop plukken uit zijn gekamd, en het nog steeds ruikt naar een kampvuur inclusief verbrande marshmallows (ja, zelfs na al die ‘bergen’ shampoo) ben ik een opgelucht mens. Des te meer reden om met Pasen eens flink te genieten, dacht ik zo.

Hoort bij genieten alleen maar een schaal met smiley’s-beschilderde-eieren en broodjes in de vorm van konijntjes? Ik dacht het niet. Vandaag, om deze twee mooie dagen nog even af te sluiten, vieren we de laatste uurtjes Pasen met de leukste Paas-mannen. Alvast voor het slapengaan. Praise the lord!

large-6

Hebben jullie fijne Paasdagen gehad?

Waarom ik zo nu en dan een grote(re) stad mis

Soms wil je even alleen zijn. Momenten dat alleen fluitende vogels je mogen storen. Het geluid van de wind en de vrolijke eenden in het park. Daar blijft het bij. Tot het moment dat er een voetganger voorbij loopt. De nieuwsgierige blik spreekt meer woorden uit dan de persoon in kwestie hoopt uit te stralen. ‘Wat doet zij daar toch?’ Je zit namelijk alleen op een afgeschilferd bankje in het park. Zonder mobiel in de hand, een koptelefoon, een goed boek, écht helemaal alleen. En dat vinden mensen gek. Want wat doe je daar dan?

Ik woon in een stad wat zo klein is dat de omliggende steden denken dat het een dorp is. Ja, dat zegt al genoeg natuurlijk. Het valt hier op als je alleen bent. Iedereen heeft de mogelijkheid nodig om zich te kunnen verstoppen, al is het maar voor een kleine vijftien minuten. Dat is waar ik zo nu en dan aan verlang aan het leven in een grote(re) stad. Eventjes tot rust komen, stil staan bij alles om je heen en om daar vooral van te genieten. Ik kan me geen betere plek verzinnen dan in een grote stad. Er zijn zat mogelijkheden om een sociaal leven op te bouwen, en in tijden dat het even nodig is, kan je jezelf prima onzichtbaar maken. In een flinke mensenmassa verruil je jezelf binnen een mum van tijd van iemand naar niemand. Een creatie van een schild om je heen, voor hoe lang je zelf wilt en bovendien nodig hebt. In een waas van mensen waan je langzaam weg in de achtergrond. Want in een wereld van tijd en haast, waar is het beter om je in te verstoppen dan tussen deze samenleving?

Alleen wordt vaak geassocieerd met eenzaamheid. Misschien zelfs wel verdriet. Maar is het juist in deze soms ietwat chaotische wereld van haast en waar altijd gedacht wordt aan tijd, het niet goed om even tot jezelf te komen? Alleen zijn is alles behalve eenzaam. Het is genieten met jezelf – van het leven, maar ook van die dag zelf. Ik word vrolijk van ‘mijn’ bankje in het park met het beste uitzicht. Dit versta ik onder echte ‘me-time’. Dit is mijn vorm van yoga, mijn relax moment (hieruit moge duidelijk blijken dat ik niet aan yoga doe, dat is me weer iets te veel van het goede). Het voelt heerlijk om rust te zoeken tussen de bomen en bij het water. Te genieten van kleine dingen, van een kieviet die een nest bouwt tot een bloeiende bomenmassa. Want als jij het niet doet, wie doet het dan voor je?

Is dit het begin van een ‘groupie’?

Je kent het wel. Je kan jezelf een groot fan noemen, maar het geval ‘ik-weet-alles-van-ze’ past niet in het rijtje. Nee, meer een anonieme genieter. Vol bewondering. Misschien zelfs een vleugje jaloezie, maar zeker de positieve, gunnende variant. Laten we het maar mijn ‘girlcrush’ noemen.

Ik heb het hier over een mooie, sterke vrouw die menig mannen- én absoluut vrouwenhart heeft veroverd. Zo ook de mijne. Dus.. op welke markt heb jij je talenten bij elkaar gesprokkeld, Beyoncé? Ik weet zeker dat ik niet de enige ben op deze aardbol die daar ook wel wat van willen hebben. Lenen mag natuurlijk ook, ik ben al gauw een tevreden mens.

Een paar weken terug zag ik de welbekende ‘Queen B’ ein-de-lijk voor de eerste keer live schitteren tussen de Antwerpse menigte. En wát voor een show! Woe-hoe. Een show die aangesproken zou moeten worden met U, zelfs een aantal hoffelijke begroetingen hier en daar. Een show waar je eigenlijk niet doorheen kan zingen, omdat dat gewoonweg hartstikke zonde is. Deed ik wel hoor.

Dat Mrs. Carter op en top vrouw is laat ze zeker zien. Zijn het niet haar fantastische feministische uitspraken, dan waren het wel haar tiental aan dingen wat ze allemaal tegelijk deed. Een uitgebreid dansje tussen het vuur door (hoe dan?!), wat hoge noten tussen door, jezelf tonen aan het publiek, lachen, ik houd van lachen.. en dat op hakken die ik alleen draag voor een zit-feestje – als het even uitkomt.

Natuurlijk kwam de feminist in Beyoncé naar boven tijdens haar wereldtour. De show bestond grotendeels uit vrouwen, op twee mannelijke dansers na. Vrouwelijke gitaristen, drummers, dansers, het was allemaal van de partij. Want…

Who run the world..?

Een hele vrolijke zondag

Wat is er zo speciaal aan deze doodnormale dag – zou je denken? Sinds donderdag kunnen we het weer officieel lente noemen.  En wat is er nou leuker om morgen de nieuwe week te beginnen zonder dat het nog langer winter is? Alhoewel we de aanwezigheid van de zon de afgelopen twee weken al goed op ons voelde schitteren, is het nooit verkeerd om dan eindelijk het etiket uit de seizoenenkast te plukken en het fictief op de zon te plakken. Hallo, lente zon!

We hebben eindelijk een geldige reden om op het terras te gaan zitten wanneer we maar willen (ik betrap mezelf er nog wel eens op dat ik daar helemaal geen uitzonderlijke reden voor nodig heb), een bak Ben & Jerry’s leeg te eten terwijl je je series kijkt die nog nét niet met zomerstop zijn, ons niet schuldig te voelen om met drie tassen gevuld met de nieuwste lentecollectie van de H&M thuis te komen en als afsluiter nog even snel langs de ijszaak om de hoek te sprinten (ja, zo gezond zijn we dan weer wel). Het kan weer!

Terwijl ik stilletjes in mijn achterhoofd nog steeds bedroefd ben door het feit dat we eigenlijk in Nederland niet écht een winter hebben gehad dit jaar, begint het buiten te hagelen. You’re kidding me, right? Nog een sneeuwbui erbij het is helemaal af. Maar nee, na al dat wachten hoeft dat van mij ook niet meer. Nu wil ik de zon. Ik wil weer haastig mijn bed uit rennen met het idee dat ik zodra ik de deur uitstap toch een zonnebril opdoe en die lagen make-up toch niemand zal zien. En vergeet die makkelijke en o zo luchtige instappers niet. Heerlijk leven..

De vraag is nu; gaan we nog meer ijsblokken de lucht uit zien komen of wordt het toch een zonniger feestje? Nederland, het land met de gekste weersschommelingen. Zo blijft het wel spannend natuurlijk – dat is ook belangrijk!

Houden jullie ook van de lente, of mag het van jullie al meteen zomer zijn?

Wat zou Sex and the City zijn zonder mannen?

Gisteren was het alweer tien jaar geleden dat de laatste uitzending van Sex and the City uitgezonden werd op de televisie. Als we iets kunnen leren van Sex and the City, is het wel het feit dat in werkelijk elk hoekje en gaatje op deze aardbol een man verstopt zit (of ze nou allemaal zo fantastisch etc. etc. zijn, laten we even achterwege). Dat laat deze ondertussen haast klassieke serie ons duidelijk zien, met maar liefst 107 mannen voor de vier vrouwen in New York City. In zes seizoenen 107 verschillende mannen? Hoe dan? Like, seriously? Oh jawel! En om het 10 jarig bestaan te vieren van de aller-aller-laatste aflevering ben ik als een echte speurneus op zoek gegaan naar de leukste Sex and the City-mannen. Want geloof me, ze hadden de casting af en toe toch wat beter kunnen aan pakken wat betreft de keuze voor de man..

Buiten de (bijna) altijd lieve mannen van Charlotte en Miranda en niet te vergeten de welbekende Mr. Big waren er nog een handje vol mannen die wel wat langer in de serie mochten rond huppelen..

Andrea Boccaletti

Een vluchtige scharrel (zijn dat niet alle mannen in de serie?!) van Carrie, die wat mij betreft zeker wat langer mocht blijven! Hallo fijne aanwinst! Helaas moest hij ons na één vluchtige aflevering weer verlaten..

Victor Webster

victor-webster-10693

Overduidelijk Samantha’s. Het kon ook niet anders. Het was nog een hele klus om een foto uit te zoeken, aangezien ik ze allemaal iets té leuk vond. Lekker een ‘simpel fotootje’ met de losse pols (plus telefoon) geschoten, ook weer eens wat anders. Wie zegt er nou nee tegen dat lijf? Dan heb ik nog niet eens gesproken over die lach..

Bradley Cooper

Carrie’s Candy. Met weer een mooie lach! Een man met een mooie lach en een beetje normale tanden maken wat mij betreft echt de man. Daar kan een goed stel kleren niet tegen op, wat altijd genoemd wordt. Hoe kunnen ze Bradley Cooper er nu maar een aflevering in doen? De gekheid. Kijk en geniet.

Steve Richard Harris

Charlotte heeft haar tuinman goed uitgekozen. Dit exemplaar staat natuurlijk heel mooi tussen de bloempjes in de tuin.

Missen jullie Sex and the City ook?

De perfecte doordeweekse avond

Dinsdag avond beleefde ik een avond die ik niet elke avond beleef. Ik kreeg namelijk een bezoekje van een hele fijne aanwezigheid. Eigenlijk kreeg hij een bezoekje van mij, maar dit klinkt velen malen leuker. Hij heeft meer haar op zijn hoofd als de gemiddelde huisvrouw, is een klein beetje chubby, heeft een stem als een orkaan.. Nee, ik heb het hier niet over die ene reusachtige Hagrid van Harry Potter. Wie mag deze man dan wel niet zijn?

Onthoud die naam. Moge dat duidelijk zijn. Op een dag zijn jullie me dankbaar.

Ik mocht mezelf maar liefst anderhalf uur lang zijn groupie noemen. Verschrompelende slipjes heb ik dan wel niet gegooid, maar meegezongen werd er wel. Én hoe. Ik heb oprecht medelijden met de persoon die naast me stond. Als echte fan stond ik samen met mijn fan-genoot (leuk woord is dat toch) helemaal vooraan. Oh jawel. Ik kon hem aanraken, ruiken, er was zelfs de mogelijkheid om aan zijn haren trekken als ik dat wilde. Wat een luxe, al zeg ik het zelf. Maar.. Het laatste wat ik wou was spooky overkomen, dus raapte ik al me wilskracht bij elkaar en heb me braaf ingehouden. Met moeite. Ik voel graag aan jongens hun haren. Vreemd (aangeboren) tikje, vrees ik. Je kan niet alles hebben, hè. Een bescheiden fotootje kon natuurlijk niet vergeten worden. Lachen!

Los van het feit dat zijn haren er ietwat wild maar heel vrolijk uit zagen, was de muziek perfect. En dan vooral de akoestische versies. Goud waard. Mannen met muzikaal verstand van piano’s en gitaarspel, yes please. Daar kan je mee aankloppen bij mij.

Wat vinden jullie van zijn muziek?

Winter? Wie?!

Als we dan geen winter mogen krijgen, kunnen we de tijd dan niet gewoon doorspoelen naar de zomer? De leukste jurkjes kunnen eindelijk uit de kast, je hebt heerlijke lange zomeravonden en je hebt het gevoel alsof je vrijer bent, qua kledingkeuze maar ook qua activiteiten.

Er is één ding.

Ik ben een echt wintermens. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van de zomer. Maar ik ben niet zo’n type die daarom de winter ook maar meteen verafschuwd. Ik vind het heerlijk, en daarom vind ik het wel zo eerlijk dat we op zijn minst nog wel iets krijgen wat ook maar op een beetje winter mag lijken. Het enigste wat ik voor ‘winter-feeling’ heb meegemaakt tot nu toe is een verkoudheid. Verkoudheid. Laat dat nou net het vreselijkste zijn. Wat is er dan in godsnaam wel leuk aan de winter, hoor ik jullie grommen. Watch and learn..

Wanneer geniet je het meeste van je hele rits seizoenen van je favoriete serie? De zomer komt niet in mijn hoofd op. Been there, done that. Toen ik afgelopen zomer een nieuwe serie verslaving opbouwde was niemand bepaald blij met me. Ik zat dan ook dagen op mijn kamer heerlijk te kijken, in plaats van ‘zomerachtige dingen’ te doen. Die hoeveelheid zonnestralen op je beeldscherm is ook maar vervelend. En de gordijnen dicht overdag is ook weer zo wat. Dillema’s. Officieel bestempeld tot winteractiviteit.

Eten. Eigenlijk spreekt dit woord voor zich. Eten is altijd lekker, met name in de winter. Warme soepen bij thuiskomst, warme chocomelk met een bescheiden rol oreo koekjes, stamppotten, Unox rookworst niet te vergeten.. Heerlijk om je met het koude weer op te warmen met al dat warme lekkers. Dan geniet je er pas echt van!

Sweater Weather? Je hoort het overal. Allemaal leuk en aardig, maar zo’n comfy sweater zit toch écht het lekkerst als het flink koud is buiten en de sneeuw naar beneden dwarrelt. Romantisch doen met jezelf en de bank waar je in ligt is nog nooit leuker geweest. Geloof me. Mijn pas aangeschafte verzameling aan mutsen en sjaals liggen ook maar stof te vangen in mijn kamer. Arme, arme winterkleding.

Natuurlijk, sneeuw. Ik kan me amper iets mooiers voorstellen. Ik word intens gelukkig als ik sneeuwvlokjes zie vallen naar beneden. Velen zullen het met mij oneens zijn, het brengt natuurlijk een hoop narigheid met zich mee. Maar is er iets mooiers om naar te kijken? Ik als groot Disney-fan hou van sprookjes, en dit is voor mij een heus sprookje. Helemaal top.

Zoals je inmiddels wel doorhebt, ben ik in een heftige zoektocht met mezelf naar de winter. Waar blijf je, joh?

Houden jullie ook zo van de wintermaanden, of mag de zomer al starten?

Fanpire Friday

Het is denk ik geen geheim dat ik een tikeltje fan ben van series en films die te maken hebben met de o zo duistere vampieren-monstertjes. En als ik zo even om me heen kijk, ben ik zeker niet de enige. Waarom zijn deze vampieren zo razend populair?

Ik moet toegeven, ik houd van het televisiebeeld ervan. De regenboogjes, unicorns, lang leve de vrijheid. Dat soort rooskleurige beelden. Maar zeker ook de duistere zaken zijn de slechtste niet. Bad boys? Schuilend achter het slechte imago hopeloos romantisch, met kennis van mannen als Hemingway? Wie wilt dat nou niet? De kans op eeuwige liefde, onsterfelijkheid en kracht. Dit noem ik nou een modern sprookje.

Een creatief brein heeft een pracht van mannen bedacht. Mannen wat lijken op monsters, maar eigenlijk zichzelf voeden met een of andere los lopende Bambi in het bos. Kijk maar naar Edward Cullen in Twilight, of Damon en Stefan Salvatore in de televisieserie The Vampire Diaries. Stuk voor stuk laten ze menig vrouwenhart kloppen bij alleen het zien van beelden op TV. Heb je ze wel eens zien rennen? Of in bomen zien springen? Spiderman is er niks bij. En ze hebben voor alles genoeg de tijd. Weken lang kunnen ze in hun bed koekjes liggen eten zonder zich schuldig te voelen tijd te hebben verspild.

Zo zit ik elke vrijdag weer te stuiteren om mee te genieten van de avonturen die alleen in je stoutste dromen voorkomen. Want hallo, heb je Ian Somerhalder wel eens gezien? Dan weet je al genoeg, lijkt mij. De andere bewoners van deze fantasierijke wereld mogen er ook wezen. Ik heb het natuurlijk over The Vampire Diaries. Het is gewoon een uur genieten van het onmogelijke, om daarna weer lekker ‘normaal’ te zijn. Heerlijk.

Kan jij ook zo genieten van dit soort films/series?