De heilige Paas Mannen met een hoofdletter M

Ik kon mezelf bijna geflambeerd op het Paas menu zetten  vandaag. Ik stond namelijk dit weekend in de fik. Vuur. Sensatie. Bosbranden waren er niets bij (oké, dat was weer iets te overdreven, Lot.) Hoe ik het voor elkaar kreeg is me nog steeds een groot raadsel. Iets met kaarsen aansteken en je haar er blijkbaar in laten hangen. Dat zal het geweest zijn. Hetgeen wat ik wél weet, was dat ik mijn haar plotseling in vlammen zag opgaan. Wauw. Ja, dat was nog eens een spannende Paas viering. Iets wat leek op een vluchtige zwaai doofde het vuur in mijn haren. En alhoewel er een hoop plukken uit zijn gekamd, en het nog steeds ruikt naar een kampvuur inclusief verbrande marshmallows (ja, zelfs na al die ‘bergen’ shampoo) ben ik een opgelucht mens. Des te meer reden om met Pasen eens flink te genieten, dacht ik zo.

Hoort bij genieten alleen maar een schaal met smiley’s-beschilderde-eieren en broodjes in de vorm van konijntjes? Ik dacht het niet. Vandaag, om deze twee mooie dagen nog even af te sluiten, vieren we de laatste uurtjes Pasen met de leukste Paas-mannen. Alvast voor het slapengaan. Praise the lord!

large-6

Hebben jullie fijne Paasdagen gehad?

Waarom ik zo nu en dan een grote(re) stad mis

Soms wil je even alleen zijn. Momenten dat alleen fluitende vogels je mogen storen. Het geluid van de wind en de vrolijke eenden in het park. Daar blijft het bij. Tot het moment dat er een voetganger voorbij loopt. De nieuwsgierige blik spreekt meer woorden uit dan de persoon in kwestie hoopt uit te stralen. ‘Wat doet zij daar toch?’ Je zit namelijk alleen op een afgeschilferd bankje in het park. Zonder mobiel in de hand, een koptelefoon, een goed boek, écht helemaal alleen. En dat vinden mensen gek. Want wat doe je daar dan?

Ik woon in een stad wat zo klein is dat de omliggende steden denken dat het een dorp is. Ja, dat zegt al genoeg natuurlijk. Het valt hier op als je alleen bent. Iedereen heeft de mogelijkheid nodig om zich te kunnen verstoppen, al is het maar voor een kleine vijftien minuten. Dat is waar ik zo nu en dan aan verlang aan het leven in een grote(re) stad. Eventjes tot rust komen, stil staan bij alles om je heen en om daar vooral van te genieten. Ik kan me geen betere plek verzinnen dan in een grote stad. Er zijn zat mogelijkheden om een sociaal leven op te bouwen, en in tijden dat het even nodig is, kan je jezelf prima onzichtbaar maken. In een flinke mensenmassa verruil je jezelf binnen een mum van tijd van iemand naar niemand. Een creatie van een schild om je heen, voor hoe lang je zelf wilt en bovendien nodig hebt. In een waas van mensen waan je langzaam weg in de achtergrond. Want in een wereld van tijd en haast, waar is het beter om je in te verstoppen dan tussen deze samenleving?

Alleen wordt vaak geassocieerd met eenzaamheid. Misschien zelfs wel verdriet. Maar is het juist in deze soms ietwat chaotische wereld van haast en waar altijd gedacht wordt aan tijd, het niet goed om even tot jezelf te komen? Alleen zijn is alles behalve eenzaam. Het is genieten met jezelf – van het leven, maar ook van die dag zelf. Ik word vrolijk van ‘mijn’ bankje in het park met het beste uitzicht. Dit versta ik onder echte ‘me-time’. Dit is mijn vorm van yoga, mijn relax moment (hieruit moge duidelijk blijken dat ik niet aan yoga doe, dat is me weer iets te veel van het goede). Het voelt heerlijk om rust te zoeken tussen de bomen en bij het water. Te genieten van kleine dingen, van een kieviet die een nest bouwt tot een bloeiende bomenmassa. Want als jij het niet doet, wie doet het dan voor je?

Is dit het begin van een ‘groupie’?

Je kent het wel. Je kan jezelf een groot fan noemen, maar het geval ‘ik-weet-alles-van-ze’ past niet in het rijtje. Nee, meer een anonieme genieter. Vol bewondering. Misschien zelfs een vleugje jaloezie, maar zeker de positieve, gunnende variant. Laten we het maar mijn ‘girlcrush’ noemen.

Ik heb het hier over een mooie, sterke vrouw die menig mannen- én absoluut vrouwenhart heeft veroverd. Zo ook de mijne. Dus.. op welke markt heb jij je talenten bij elkaar gesprokkeld, Beyoncé? Ik weet zeker dat ik niet de enige ben op deze aardbol die daar ook wel wat van willen hebben. Lenen mag natuurlijk ook, ik ben al gauw een tevreden mens.

Een paar weken terug zag ik de welbekende ‘Queen B’ ein-de-lijk voor de eerste keer live schitteren tussen de Antwerpse menigte. En wát voor een show! Woe-hoe. Een show die aangesproken zou moeten worden met U, zelfs een aantal hoffelijke begroetingen hier en daar. Een show waar je eigenlijk niet doorheen kan zingen, omdat dat gewoonweg hartstikke zonde is. Deed ik wel hoor.

Dat Mrs. Carter op en top vrouw is laat ze zeker zien. Zijn het niet haar fantastische feministische uitspraken, dan waren het wel haar tiental aan dingen wat ze allemaal tegelijk deed. Een uitgebreid dansje tussen het vuur door (hoe dan?!), wat hoge noten tussen door, jezelf tonen aan het publiek, lachen, ik houd van lachen.. en dat op hakken die ik alleen draag voor een zit-feestje – als het even uitkomt.

Natuurlijk kwam de feminist in Beyoncé naar boven tijdens haar wereldtour. De show bestond grotendeels uit vrouwen, op twee mannelijke dansers na. Vrouwelijke gitaristen, drummers, dansers, het was allemaal van de partij. Want…

Who run the world..?