Als woorden soms genoeg waren..

Want wat ben ik lang weggeweest. Beschamend lang. Waar ik precies aan het rondhangen was vind ik zelf ook een verdomd goede vraag. Ik ga voor een mix tussen nachtelijke feestjes, je pyjama als een compleet huis zien en ja, ook ik moest me toegeven aan het doen van nuttige dingen.

Nuttige dingen brengen je ergens, in ieder geval, dat is de bedoeling uiteraard. Mij liet het landen oversteken, culturen overgaan, grenzen verleggen. Een kleine twee weken geleden heb ik Nederland verruild voor Malta. Mijn lesrooster is veranderd in een stage van vijf maanden als Wedding Planner, wat mijn ‘schoolbank’ praktisch gezien overal en nergens maakt.

Mijn bed, wat bestaande is uit vele malen rondjes ijzer en een lapje stof, doet prima zijn werking. Dan wel niet als bed, maar het moet vast érgens goed voor zijn. Bij elke (kleine) wilde woel of draai springt de veer enthousiast mee, waarschijnlijk om mijn rug te laten weten dat ze er ook gewoon gezellig bij zijn. Kleine feestmonsters. Evenals de koude, gele douche die je viezer laat voelen dan schoon; je eerste appartement is niet altijd een feest. Gelukkig hebben we een voorraad aan feestkaarsjes voor als de stroom weer eens uitvalt. Sfeer moet je zelf maar (noodgedwongen) maken.

Het is nu waarschijnlijk wel duidelijk dat ik de Maltezen niet de hemel in prijs over lijfvriendelijke bedden, fijne douches en stroom waar je trots op kan zijn. Wat ze daar in tegen wel kunnen, en wat me daarbij ook zeer kleine-meisjes-achtig gelukkig maakt, zijn de lieflijke kerstlampjes die flikkeren in de Maltese straten. Zuinig kennen ze hier niet. Het woord weinig staat al helemaal niet in het woordenboek. Elk lampje dat ik zie, verzacht de pijn van het feit dat ik geen sneeuw zal zien deze winter. Maar hey, een zonnebril dragen met Kerstmis heeft ook zo zijn charmes, toch?

large

Dus, hoe erg gaan jullie genieten van je warme douche vanavond?

Waarom ik zo nu en dan een grote(re) stad mis

Soms wil je even alleen zijn. Momenten dat alleen fluitende vogels je mogen storen. Het geluid van de wind en de vrolijke eenden in het park. Daar blijft het bij. Tot het moment dat er een voetganger voorbij loopt. De nieuwsgierige blik spreekt meer woorden uit dan de persoon in kwestie hoopt uit te stralen. ‘Wat doet zij daar toch?’ Je zit namelijk alleen op een afgeschilferd bankje in het park. Zonder mobiel in de hand, een koptelefoon, een goed boek, écht helemaal alleen. En dat vinden mensen gek. Want wat doe je daar dan?

Ik woon in een stad wat zo klein is dat de omliggende steden denken dat het een dorp is. Ja, dat zegt al genoeg natuurlijk. Het valt hier op als je alleen bent. Iedereen heeft de mogelijkheid nodig om zich te kunnen verstoppen, al is het maar voor een kleine vijftien minuten. Dat is waar ik zo nu en dan aan verlang aan het leven in een grote(re) stad. Eventjes tot rust komen, stil staan bij alles om je heen en om daar vooral van te genieten. Ik kan me geen betere plek verzinnen dan in een grote stad. Er zijn zat mogelijkheden om een sociaal leven op te bouwen, en in tijden dat het even nodig is, kan je jezelf prima onzichtbaar maken. In een flinke mensenmassa verruil je jezelf binnen een mum van tijd van iemand naar niemand. Een creatie van een schild om je heen, voor hoe lang je zelf wilt en bovendien nodig hebt. In een waas van mensen waan je langzaam weg in de achtergrond. Want in een wereld van tijd en haast, waar is het beter om je in te verstoppen dan tussen deze samenleving?

Alleen wordt vaak geassocieerd met eenzaamheid. Misschien zelfs wel verdriet. Maar is het juist in deze soms ietwat chaotische wereld van haast en waar altijd gedacht wordt aan tijd, het niet goed om even tot jezelf te komen? Alleen zijn is alles behalve eenzaam. Het is genieten met jezelf – van het leven, maar ook van die dag zelf. Ik word vrolijk van ‘mijn’ bankje in het park met het beste uitzicht. Dit versta ik onder echte ‘me-time’. Dit is mijn vorm van yoga, mijn relax moment (hieruit moge duidelijk blijken dat ik niet aan yoga doe, dat is me weer iets te veel van het goede). Het voelt heerlijk om rust te zoeken tussen de bomen en bij het water. Te genieten van kleine dingen, van een kieviet die een nest bouwt tot een bloeiende bomenmassa. Want als jij het niet doet, wie doet het dan voor je?

Is dit het begin van een ‘groupie’?

Je kent het wel. Je kan jezelf een groot fan noemen, maar het geval ‘ik-weet-alles-van-ze’ past niet in het rijtje. Nee, meer een anonieme genieter. Vol bewondering. Misschien zelfs een vleugje jaloezie, maar zeker de positieve, gunnende variant. Laten we het maar mijn ‘girlcrush’ noemen.

Ik heb het hier over een mooie, sterke vrouw die menig mannen- én absoluut vrouwenhart heeft veroverd. Zo ook de mijne. Dus.. op welke markt heb jij je talenten bij elkaar gesprokkeld, Beyoncé? Ik weet zeker dat ik niet de enige ben op deze aardbol die daar ook wel wat van willen hebben. Lenen mag natuurlijk ook, ik ben al gauw een tevreden mens.

Een paar weken terug zag ik de welbekende ‘Queen B’ ein-de-lijk voor de eerste keer live schitteren tussen de Antwerpse menigte. En wát voor een show! Woe-hoe. Een show die aangesproken zou moeten worden met U, zelfs een aantal hoffelijke begroetingen hier en daar. Een show waar je eigenlijk niet doorheen kan zingen, omdat dat gewoonweg hartstikke zonde is. Deed ik wel hoor.

Dat Mrs. Carter op en top vrouw is laat ze zeker zien. Zijn het niet haar fantastische feministische uitspraken, dan waren het wel haar tiental aan dingen wat ze allemaal tegelijk deed. Een uitgebreid dansje tussen het vuur door (hoe dan?!), wat hoge noten tussen door, jezelf tonen aan het publiek, lachen, ik houd van lachen.. en dat op hakken die ik alleen draag voor een zit-feestje – als het even uitkomt.

Natuurlijk kwam de feminist in Beyoncé naar boven tijdens haar wereldtour. De show bestond grotendeels uit vrouwen, op twee mannelijke dansers na. Vrouwelijke gitaristen, drummers, dansers, het was allemaal van de partij. Want…

Who run the world..?

Een hele vrolijke zondag

Wat is er zo speciaal aan deze doodnormale dag – zou je denken? Sinds donderdag kunnen we het weer officieel lente noemen.  En wat is er nou leuker om morgen de nieuwe week te beginnen zonder dat het nog langer winter is? Alhoewel we de aanwezigheid van de zon de afgelopen twee weken al goed op ons voelde schitteren, is het nooit verkeerd om dan eindelijk het etiket uit de seizoenenkast te plukken en het fictief op de zon te plakken. Hallo, lente zon!

We hebben eindelijk een geldige reden om op het terras te gaan zitten wanneer we maar willen (ik betrap mezelf er nog wel eens op dat ik daar helemaal geen uitzonderlijke reden voor nodig heb), een bak Ben & Jerry’s leeg te eten terwijl je je series kijkt die nog nét niet met zomerstop zijn, ons niet schuldig te voelen om met drie tassen gevuld met de nieuwste lentecollectie van de H&M thuis te komen en als afsluiter nog even snel langs de ijszaak om de hoek te sprinten (ja, zo gezond zijn we dan weer wel). Het kan weer!

Terwijl ik stilletjes in mijn achterhoofd nog steeds bedroefd ben door het feit dat we eigenlijk in Nederland niet écht een winter hebben gehad dit jaar, begint het buiten te hagelen. You’re kidding me, right? Nog een sneeuwbui erbij het is helemaal af. Maar nee, na al dat wachten hoeft dat van mij ook niet meer. Nu wil ik de zon. Ik wil weer haastig mijn bed uit rennen met het idee dat ik zodra ik de deur uitstap toch een zonnebril opdoe en die lagen make-up toch niemand zal zien. En vergeet die makkelijke en o zo luchtige instappers niet. Heerlijk leven..

De vraag is nu; gaan we nog meer ijsblokken de lucht uit zien komen of wordt het toch een zonniger feestje? Nederland, het land met de gekste weersschommelingen. Zo blijft het wel spannend natuurlijk – dat is ook belangrijk!

Houden jullie ook van de lente, of mag het van jullie al meteen zomer zijn?

De perfecte doordeweekse avond

Dinsdag avond beleefde ik een avond die ik niet elke avond beleef. Ik kreeg namelijk een bezoekje van een hele fijne aanwezigheid. Eigenlijk kreeg hij een bezoekje van mij, maar dit klinkt velen malen leuker. Hij heeft meer haar op zijn hoofd als de gemiddelde huisvrouw, is een klein beetje chubby, heeft een stem als een orkaan.. Nee, ik heb het hier niet over die ene reusachtige Hagrid van Harry Potter. Wie mag deze man dan wel niet zijn?

Onthoud die naam. Moge dat duidelijk zijn. Op een dag zijn jullie me dankbaar.

Ik mocht mezelf maar liefst anderhalf uur lang zijn groupie noemen. Verschrompelende slipjes heb ik dan wel niet gegooid, maar meegezongen werd er wel. Én hoe. Ik heb oprecht medelijden met de persoon die naast me stond. Als echte fan stond ik samen met mijn fan-genoot (leuk woord is dat toch) helemaal vooraan. Oh jawel. Ik kon hem aanraken, ruiken, er was zelfs de mogelijkheid om aan zijn haren trekken als ik dat wilde. Wat een luxe, al zeg ik het zelf. Maar.. Het laatste wat ik wou was spooky overkomen, dus raapte ik al me wilskracht bij elkaar en heb me braaf ingehouden. Met moeite. Ik voel graag aan jongens hun haren. Vreemd (aangeboren) tikje, vrees ik. Je kan niet alles hebben, hè. Een bescheiden fotootje kon natuurlijk niet vergeten worden. Lachen!

Los van het feit dat zijn haren er ietwat wild maar heel vrolijk uit zagen, was de muziek perfect. En dan vooral de akoestische versies. Goud waard. Mannen met muzikaal verstand van piano’s en gitaarspel, yes please. Daar kan je mee aankloppen bij mij.

Wat vinden jullie van zijn muziek?

Winter? Wie?!

Als we dan geen winter mogen krijgen, kunnen we de tijd dan niet gewoon doorspoelen naar de zomer? De leukste jurkjes kunnen eindelijk uit de kast, je hebt heerlijke lange zomeravonden en je hebt het gevoel alsof je vrijer bent, qua kledingkeuze maar ook qua activiteiten.

Er is één ding.

Ik ben een echt wintermens. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van de zomer. Maar ik ben niet zo’n type die daarom de winter ook maar meteen verafschuwd. Ik vind het heerlijk, en daarom vind ik het wel zo eerlijk dat we op zijn minst nog wel iets krijgen wat ook maar op een beetje winter mag lijken. Het enigste wat ik voor ‘winter-feeling’ heb meegemaakt tot nu toe is een verkoudheid. Verkoudheid. Laat dat nou net het vreselijkste zijn. Wat is er dan in godsnaam wel leuk aan de winter, hoor ik jullie grommen. Watch and learn..

Wanneer geniet je het meeste van je hele rits seizoenen van je favoriete serie? De zomer komt niet in mijn hoofd op. Been there, done that. Toen ik afgelopen zomer een nieuwe serie verslaving opbouwde was niemand bepaald blij met me. Ik zat dan ook dagen op mijn kamer heerlijk te kijken, in plaats van ‘zomerachtige dingen’ te doen. Die hoeveelheid zonnestralen op je beeldscherm is ook maar vervelend. En de gordijnen dicht overdag is ook weer zo wat. Dillema’s. Officieel bestempeld tot winteractiviteit.

Eten. Eigenlijk spreekt dit woord voor zich. Eten is altijd lekker, met name in de winter. Warme soepen bij thuiskomst, warme chocomelk met een bescheiden rol oreo koekjes, stamppotten, Unox rookworst niet te vergeten.. Heerlijk om je met het koude weer op te warmen met al dat warme lekkers. Dan geniet je er pas echt van!

Sweater Weather? Je hoort het overal. Allemaal leuk en aardig, maar zo’n comfy sweater zit toch écht het lekkerst als het flink koud is buiten en de sneeuw naar beneden dwarrelt. Romantisch doen met jezelf en de bank waar je in ligt is nog nooit leuker geweest. Geloof me. Mijn pas aangeschafte verzameling aan mutsen en sjaals liggen ook maar stof te vangen in mijn kamer. Arme, arme winterkleding.

Natuurlijk, sneeuw. Ik kan me amper iets mooiers voorstellen. Ik word intens gelukkig als ik sneeuwvlokjes zie vallen naar beneden. Velen zullen het met mij oneens zijn, het brengt natuurlijk een hoop narigheid met zich mee. Maar is er iets mooiers om naar te kijken? Ik als groot Disney-fan hou van sprookjes, en dit is voor mij een heus sprookje. Helemaal top.

Zoals je inmiddels wel doorhebt, ben ik in een heftige zoektocht met mezelf naar de winter. Waar blijf je, joh?

Houden jullie ook zo van de wintermaanden, of mag de zomer al starten?

Fanpire Friday

Het is denk ik geen geheim dat ik een tikeltje fan ben van series en films die te maken hebben met de o zo duistere vampieren-monstertjes. En als ik zo even om me heen kijk, ben ik zeker niet de enige. Waarom zijn deze vampieren zo razend populair?

Ik moet toegeven, ik houd van het televisiebeeld ervan. De regenboogjes, unicorns, lang leve de vrijheid. Dat soort rooskleurige beelden. Maar zeker ook de duistere zaken zijn de slechtste niet. Bad boys? Schuilend achter het slechte imago hopeloos romantisch, met kennis van mannen als Hemingway? Wie wilt dat nou niet? De kans op eeuwige liefde, onsterfelijkheid en kracht. Dit noem ik nou een modern sprookje.

Een creatief brein heeft een pracht van mannen bedacht. Mannen wat lijken op monsters, maar eigenlijk zichzelf voeden met een of andere los lopende Bambi in het bos. Kijk maar naar Edward Cullen in Twilight, of Damon en Stefan Salvatore in de televisieserie The Vampire Diaries. Stuk voor stuk laten ze menig vrouwenhart kloppen bij alleen het zien van beelden op TV. Heb je ze wel eens zien rennen? Of in bomen zien springen? Spiderman is er niks bij. En ze hebben voor alles genoeg de tijd. Weken lang kunnen ze in hun bed koekjes liggen eten zonder zich schuldig te voelen tijd te hebben verspild.

Zo zit ik elke vrijdag weer te stuiteren om mee te genieten van de avonturen die alleen in je stoutste dromen voorkomen. Want hallo, heb je Ian Somerhalder wel eens gezien? Dan weet je al genoeg, lijkt mij. De andere bewoners van deze fantasierijke wereld mogen er ook wezen. Ik heb het natuurlijk over The Vampire Diaries. Het is gewoon een uur genieten van het onmogelijke, om daarna weer lekker ‘normaal’ te zijn. Heerlijk.

Kan jij ook zo genieten van dit soort films/series?

Het leed dat tentamens heet

Afgepeigerd. Poging tot wallen deel één. Vast geklampt in mijn bed met mijn nieuwe uiltjes-pyjama.

Aangenaam.

De tentamens hebben hun werk weer goed gedaan. Menig medeleerling zit nu, net als mij, vast vermoeid op de bank te genieten van hun bakje thee en kijken een aflevering of twee van hun favoriete serie die ze hebben moeten missen deze week. Hier doet uTorrent ook weer voluit zijn werk om mij dadelijk te kunnen plezieren met de nieuwste afleveringen – meer dan verdient, dacht ik zo.

Oké, dit alles is wel lekker ‘soap-erig’ beschreven, drama-gehalte tot en met, maar ondertussen zit ik nog wel in mijn pyjama. En eigenlijk, was ik ook niet van plan hem nog uit te doen vandaag. Mijn opwarmbare kersenpit-knuffelbeer waarmee ik lekker wou knuffelen pakte helaas wat anders uit als gedacht. Het arme beertje stinkt namelijk zo erg dat ik bij niemand in de buurt mag komen als de kersenpitjes eenmaal in de magnetron geweest zijn. Toch wat fout gedaan, misschien? Gelukkig werken mijn kruiken ook nog meer dan prima.

Hebben jullie ook zo’n drukke week achter de rug?

Januari dip? Wat is dat?

Ik had het nog zo gezegd tegen de weergoden.. Met de start van een van de saaiste maanden van het jaar, wil ik op zijn minst een mooi pak sneeuw zien. Gewoon, voor de ontwenningsverschijnselen van de afgelopen, zeer gezellige maand. In plaats van knagende eekhoorntjes en dikke bolletjes vogel in de sneeuw (dé fantasie), zag ik hier zojuist een lichtshow van bliksemschichten waar Oud & Nieuw u tegen kon zeggen. Vriendjes regen en hagel kwamen ook even langs koekeloeren. En dat was niet de afspraak.

large-12

En wat doe je dan? Baden in een januari-dip? Oh nee, sleur jezelf maar eerst even die douche in, want..

… In tijden dat je een stomme dag achter de rug hebt, je het gevoel kreeg dat niemand voor je klaar stond, heb je altijd die betrouwbare douche nog. Weglopen kan hij lekker toch niet. Je hoeft er maar een draai aan te geven en hij doet wat je wilt – als de waterleiding werkt dan. 

… De douche geeft je je dagelijkse portie zelfvertrouwen! Wie zorgt ervoor dat je zangkunsten veel mooier klinkt als normaal? Wie zorgt ervoor dat je überhaupt gaat denken dat je kan zingen? Jawel, de douche..

… Danspasjes zijn ook favoriet onder de douche. Altijd al Miley Cyrus na willen doen, maar bang dat je betrapt wordt? In de douche kan het gewoon! Privacy first!

… Nadenken over die ene belediging die je toch voor jezelf moest houden, de Whatsappjes van je vriendinnen die je al dagen negeert omdat je hoofd er niet naar staat (en wat ze dus kunnen zien), de van-een-mug-naar-een-olifant ruzie met je vriend,  slechte studie/werkdag.. Nadenken in de douche is zo veel beter als nadenken in bed. Voor eventjes, heel eventjes maar, lijken de zorgen mee te spullen in het afvoerputje onder je voeten.  Ze kunnen terug komen, maar hey, ze waren wel eventjes mooi lekker weg.

… En bovendien, het is gewoon lekker! Elk spatje heet water dat op je huid klettert, keer op keer, net zo lang tot jij (en je waterrekening, niet te vergeten) dat willen.  Niets te klagen.

Hou jij ook zo van douchen deze wintermaanden?

Champagne, gekke hoofddeksels, jurkjes en af en toe een pyjama

Oudejaarsdag, ze zouden het beter ‘National day of Overthinking’ kunnen noemen. Want is dit niet de dag wanneer we misschien wel het meeste nadenken? Over onze fouten, de mooiste momentjes, verbeterpunten, nieuwe kansen en wensen..  en zo kan ik nog wel even doorgaan, denk ik zo.

Massaal maakt Nederland zich mooi voor die ene avond in het jaar, wat zich Oud en Nieuw mag noemen. Jezelf in de leukste jurk hijsen – zelfs na al de kerstkilo’s, een glittertje hier en daar is ook populair en de lipjes krijgen een feestelijk tintje. Zelfs een hoofddeksel als een glitterhoed is niet te gek. Maar wat nou als je daar niet van houdt? Je moet het jaar beginnen met iets waar jij je prettig bij voelt. Is het geen feestje? Trek dan lekker je zachtste party pyjama aan, nodig wat mensen uit en trek een fles bubbels open. Feestje gegarandeerd!

Zo heeft deze feestelijke dag ook een aantal heerlijke films aan zich hangen, allemaal mede mogelijk gemaakt door het nummer Auld Lang Syne.. Geniet!

When Harry met Sally

Wauw. Deze film is heer-lijk. Jarenlang zijn het goede vrienden en draaien ze om elkaar heen, maar de kijker weet natuurlijk wel beter. Op New Year’s Eve komt dan eindelijk ook de waarheid naar boven.. en hoe! Wat zegt Harry dat toch vreselijk mooi. Ik wil jullie bijna verklappen wat hij precies zegt, maar daar moeten jullie toch echt de film maar voor gaan kijken!


New Year’s Eve

De hoeveelheid aan top acteurs zegt al genoeg. Ik heb een zwak voor films als Love Actually, Valentine’s Day en zo dus ook New Year’s Eve. Come to mama, perfect love stories. Er is geen film die New York beter weergeeft tijdens NYE dan deze. En dat gaat ook gepaard met een flinke dosis humor. Het ultieme Nieuwjaars gevoel!

Sex and the City: The Movie

Kunnen jullie je de Oud en Nieuw scene nog herinneren? Ik moet toegeven, ik vond hem best emotioneel! Ik noem het maar een overdosis aan mooie vriendschap tussen Miranda en Carrie. Sex and the City is altijd een feestje om naar te kijken! Onze vrouwen bijbel zo nu en dan!

Hoe luiden jullie het nieuwe jaar in?