Die ene avond in het jaar dat ik als een stuiterbal in bed lag

Daar lag ik dan, ruim 10 jaar geleden, een kleine spruit die niet kon slapen van de spanning. Ik luisterde extra goed of ik voetstappen hoorde, een hinnikend paard, noem het maar op. Ik was één en al oor. De volgende dag was het dan eindelijk zo ver: mijn allerbeste vriend was jarig. Waarom het toentertijd mijn beste vriend was, was natuurlijk heel erg simpel. Do I really need to explain?  

Ik was dol op cadeautjes. Oh, nu nog hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar toen was het ieder jaar weer een magisch feestje. Logisch ook, want het verhaal van een bejaarde man op een paard die óók nog eens de daken afraced in tempootje sneltrein, is ook wel erg magisch, toch? Ik doe het hem namelijk niet na, en ik ben nog wel een tikkeltje jonger. Kun je nagaan. Het feit dat ik bang ben voor paarden zal ook zeker niet meewerken.

Ondanks mijn fobie voor paarden vond ik de schimmel van onze goedheiligman heel lief. Niet alleen omdat hij het vervoer van alle pakjes was, of altijd met een glimlach op alle kleurplaten stond, ik mocht dat beestje gewoon. Ik dacht altijd dat Pippi Langkous haar paard uitleende aan Sinterklaas rond de feestdagen. Hoe kon het dan ook anders dan dat ik het een leuk beest vond? Iedereen was fan van Pippi.

Hebben jullie leuke herinneringen aan Sinterklaas?

Wie vandaag klaagt, wordt volgende week meegenomen in de zak naar Spanje

Want het is vandaag Thanksgiving. Een dag waarbij we allemaal eventjes stil moeten staan waar we dankbaar voor zijn. Een dag waar familie, vrienden en gezelligheid centraal staan. Waar uitbundig wordt gekookt en je bést eens een glaasje teveel mag drinken..

Ik ben al snel dankbaar. Het zit hem in de kleine dingen die we absoluut niet mogen vergeten. Denk eens aan de buschauffeur die stopt als hij weer eens ziet dat je te laat aan komt hijgen, omdat je bed zo lekker lag. De docent die het door de vingers ziet als je je afspraken niet na komt. Je vrienden, die het telkens weer voor je opnemen als je daar zelf even de puf niet voor hebt. Chocolade, die het voor je opneemt als je je dag niet hebt. Je moeder die je ’s nachts komt ophalen van dat ene leuke feestje omdat je anders geen vervoer hebt of écht geen zin hebt om de BOB te zijn.

Deze kleine, ontelbare dingen waarbij het zo belangrijk is dat we daar eens bij stil staan. Die eigenlijk als vanzelfsprekend lijken, maar wat als we het niet hadden?

Nadat ik hier over heb nagedacht raakte ik een beetje treurig dat we hier geen Thanksgiving vieren.. En toen bedacht ik me: wees dankbaar, Lotte. Wees dankbaar. Ik ben dan ook erg thankful voor deze  drie aflveringen van Gossip Girl die over Thanksgiving gaan. Dan maar rechtsom!

  •  Seizoen 1 – Aflevering 9 ‘Blair Waldorf Must Pie’
  •  Seizoen 2 – Aflevering 11 ‘The Magnificent Archibalds’
  •  Seizoen 3 – Aflevering 11 ‘The Treasure of Serena Madre’

Afbeelding

Denkbeeldig prik ik in een stukje kalkoen en stel jullie de vraag..

Waar zijn jullie dankbaar voor?

Even voorstellen..

Afgelopen zaterdagavond was anders als alle andere.
In plaats van een van ouds stapavondje of een avond vol heerlijke, guilty pleasure movies, besloot ik het op het versieren te zetten. En nee, deze keer echter geen jongens in het café, maar een boom. Mijn eerste echte kerstboom.

Echt wil ik hem niet noemen. Hij is eigenlijk hartstikke nep.  Een echte kerstboom paste niet in mijn plaatje van een ‘november-tot-januari’-boom. De boom schittert er dan ook schandalig vroeg bij, maar hey, of het nou twee weken eerder is of later? Twee weken meer plezier klinkt alleen maar als (kerst)muziek in de oren. The Grinch en ik zouden nog wel eens ruzie kunnen krijgen.

Wat een kerstachtige versie van rozengeur en maneschijn moest voorstellen, werd meer een heldhaftige strijd met die verrekte lampjes die als boomwortels in elkaar gedraaid waren. Ik ben dan ook zes uur, je leest het goed, zes uur bezig geweest met het optuigen van deze schoonheid. Hoe ik dat voor elkaar heb gekregen is me nog steeds een groot vraagteken. Ik kroop dan ook met een voldaan en zeer trots gevoel om vier uur ’s nachts mijn bed in – met een groen (kerst detail) drankje om te proosten natuurlijk..

Een heel gevecht met de lampjes..

Een heel gevecht met de lampjes..

Met al dat moois nu om me heen, kan mijn eigen blog niet achterblijven. Iets wat ik al lang wil, maar nooit eerder heb gerealiseerd. En eigenlijk moet het ook wel, want wie moet jullie anders vol plezier over deze mooie kerstperiode vertellen?

Eindelijk klaar!

Eindelijk klaar!

You’re never too old for a good old Fairy Tale Christmas story..

I’ll keep you posted,

Lotte