Waarom ik zo nu en dan een grote(re) stad mis

Soms wil je even alleen zijn. Momenten dat alleen fluitende vogels je mogen storen. Het geluid van de wind en de vrolijke eenden in het park. Daar blijft het bij. Tot het moment dat er een voetganger voorbij loopt. De nieuwsgierige blik spreekt meer woorden uit dan de persoon in kwestie hoopt uit te stralen. ‘Wat doet zij daar toch?’ Je zit namelijk alleen op een afgeschilferd bankje in het park. Zonder mobiel in de hand, een koptelefoon, een goed boek, écht helemaal alleen. En dat vinden mensen gek. Want wat doe je daar dan?

Ik woon in een stad wat zo klein is dat de omliggende steden denken dat het een dorp is. Ja, dat zegt al genoeg natuurlijk. Het valt hier op als je alleen bent. Iedereen heeft de mogelijkheid nodig om zich te kunnen verstoppen, al is het maar voor een kleine vijftien minuten. Dat is waar ik zo nu en dan aan verlang aan het leven in een grote(re) stad. Eventjes tot rust komen, stil staan bij alles om je heen en om daar vooral van te genieten. Ik kan me geen betere plek verzinnen dan in een grote stad. Er zijn zat mogelijkheden om een sociaal leven op te bouwen, en in tijden dat het even nodig is, kan je jezelf prima onzichtbaar maken. In een flinke mensenmassa verruil je jezelf binnen een mum van tijd van iemand naar niemand. Een creatie van een schild om je heen, voor hoe lang je zelf wilt en bovendien nodig hebt. In een waas van mensen waan je langzaam weg in de achtergrond. Want in een wereld van tijd en haast, waar is het beter om je in te verstoppen dan tussen deze samenleving?

Alleen wordt vaak geassocieerd met eenzaamheid. Misschien zelfs wel verdriet. Maar is het juist in deze soms ietwat chaotische wereld van haast en waar altijd gedacht wordt aan tijd, het niet goed om even tot jezelf te komen? Alleen zijn is alles behalve eenzaam. Het is genieten met jezelf – van het leven, maar ook van die dag zelf. Ik word vrolijk van ‘mijn’ bankje in het park met het beste uitzicht. Dit versta ik onder echte ‘me-time’. Dit is mijn vorm van yoga, mijn relax moment (hieruit moge duidelijk blijken dat ik niet aan yoga doe, dat is me weer iets te veel van het goede). Het voelt heerlijk om rust te zoeken tussen de bomen en bij het water. Te genieten van kleine dingen, van een kieviet die een nest bouwt tot een bloeiende bomenmassa. Want als jij het niet doet, wie doet het dan voor je?

5 Thoughts.

  1. Ik ben het helemaal met je eens. Ik kom uit een dorp waarin mensen je ook raar aankijken op dat soort momenten, inmiddels woon ik in een stad en zit ik regelmatig alleen op terrasjes 🙂 Niemand die je raar aankijkt.

  2. Hier zou het ook te veel opvallen en tot opmerkingen leiden maar in een grote stad kun je opgaan in de massa en is niks vreemds. Lijkt me op sommige momenten echt heerlijk! Alleen zijn heb ik gewoon af en toe ook nodig, gewoon even in mezelf terugtrekken, nadenken, beetje dagdromend, heerlijk… heeft voor mij niks te maken met verdriet of eenzaamheid (kan natuurlijk…) maar gewoon even terug naar jezelf…

  3. Erg herkenbaar. Ik vind het ook heel fijn om alleen te zijn en even een moment te hebben voor mezelf. Ik woon ook in een deel van de stad wat net op een dorp lijkt. Maar vaak ga ik ook gewoon alleen skaten of fietsen, en dan maakt het me niet zo veel uit wat mensen denken. En er zijn gelukkig ook wat plekken te vinden waar niet zo veel mensen komen, en waar ik dus gerust alleen op een bank kan gaan zitten.

  4. Het is eigenlijk heel raar dat je niet alleen kan zijn. Ik kan er ook echt van genieten, alleen zijn! En ja dat van de grote stad en verdwijnen in de massa is heerlijk…

  5. Heerlijk om te lezen! Je hebt eigenlijk echt gelijk! Ik kan me echt vinden in jouw tekst! Je slaagt eigenlijk de nagel op de kop. Rust in deze samenleving is tegenwoordig weinig te vinden, maar ik vind het super mooi hoe je beschrijft dat jij ze vind door even tijd met jezelf door te brengen! Erg beeldend voorgesteld!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.